In Benin

​Benin! Het land waar ze de kippen roos verven zodat roofvogels denken dat het 🦩 🦩 zijn en ze met rust laten. Maar ook de bakermat van de voodoo. Het hele leven is er doordrenkt van. Borden van traditionele voodoodokters overal  langs de kant van de weg, hier en daar een kraampje met voodooprullaria. 

Genoeg redenen om af te zakken naar Ouidah waar jaarlijks in januari het vodoofestival georganiseerd wordt. Aangezien het totaal niet januari is, was de voodoo-ambiance behoorlijk minder in het stadje. 

Om iets meer te weten te komen over ‘de Vodun’ zakten we af naar de befaamde pythontempel. Wat een tegenvaller. In een gloednieuw modern complex, helemaal geen tempel, met een grote toeristenparking kregen we van een gids een flutuitleg in koeterFrans en als apotheose ongevraagd een python in onze nek gelegd. Rein heeft het al moeilijk met kikkers, laat staan met pythons. 

Dan maar naar ‘Le foret sacré’ waar ooit een koning in een boom is veranderd en beeltenissen van voodoo-godheden tussen het struikgewas tronen. 2000 franc extra als je foto’s wil nemen zegt de ticketman. Bleek dat de beelden door een of andere plaatselijke moderne kunstenaar van een bedenkelijk knoopsgat in elkaar geflanst waren en bovendien behoorlijk vervallen. 

Het meest authentieke voodooverhaal kregen we van een café-baas die ons uitlegde dat de naakte gekken die hier overal naast de weg rondzwerven door voodooprietsers vervloekte sukkelaars zijn en dat hij ons op onze weg naar Congo ging volgen in de hoedanigheid van een mug. 

Ouidah is een mooi koloniaal stadje rond een oud Portugees slavenfort dat het toerisme volop omarmt met haar twee belangrijkste troeven; voodoo en slavernij. Voordeel: alles wordt opgeknapt en schoongemaakt. Zelfs midden in de nacht zijn de straatvegers druk in de weer. Nadeel: overal zwerven malafide figuren rond die u met gladde praatjes geld uit de zakken proberen te troggelen. Iets wat we in heel Afrika zo goed als nooit meemaakten m, behalve in toeristenholen zoals … Ouidah. 

Met een dubbel gevoel trokken we verder richting Cotonou, een échte stad, waar we enkele dagen mochten overnachten in het appartement van Machteld en Oscar, de sympathieke Beninse papa van Seppe, de beste vriend van Camiel , de geweldige zoon van Rein. Het werd een zalige kleine vakantie in onze vakantie, We aten er ‘frieten met ballekes’ in de Brussels bar, we werden uitgenodigd op de koffie bij Romuald Hazoume, naast vooraanstaand kunstenaar ook voorzitter van de Wielerfederatie van Benin - die ons meteen ook voorstelde aan het nationale wielerteam en ons twee kartonnen fietsdozen cadeau deed, en we bezochten Gavié, een paalwoningendorp op een meer waar de mensen per pirogue naar de bakker gaan. Momenteel zijn onze fietsen verpakt in de kartonnen dozen van Romuald en zitten we in het vliegtuig naar Kameroen. Jawel, we slaan Nigeria over omwille van ontvoeringen, waanzinnige verkeersdrukte, aanslagen en tal van ander onheil. Kortom; we zijn ni geire in Nigeria. ( Bedankt voor de woordspeling, Lief)

Togo, the place to go…

​Togo, wat een klein sympathiek landje. Dat hebben natuurlijk vaker met kleine landjes, maar vanaf het moment dat wede grens over reden, waren we al volledig Togo-fan. Waarschijnlijk heeft dat er ook mee te maken dat we via het binnenland kwamen en niet via de hectisch drukke kustroute. In buurland Ghana hadden we besloten de laatste dagen via Volta-regio te rijden, een tip van brouwer Koen. Eén streek vol natuur, lagunes, watervallen en heuvels en in dat decor rolden we dus ook Togo binnen langs een rustige weg met een kleine grenspost. Aan de Ghanese kant zaten de grensofficiers op het gemakske  een kaartje te leggen, bridge waarschijnlijk want het is een Engelse ex-kolonie, en werden we door een metalen poort, geschilderd in de Ghanese kleuren vrolijk uitgewuifd. Dan volgde een kronkelend en hobbelig zandpad naar de Togolese grenswachters die onder een pergola gezellig zaten te keuvelen rond een fles rode wijn. Togo is een Franse ex-kolonie. De officier van dienst, troonde ons mee naar zijn kantoortje, lees: een sjofele en scheef ineengetimmerde barak, moest even zoeken naar een beduimelde zak grote stempels, fietsende Europeanen waren hier duidelijk een rariteit, en stempelde vervolgens met grote ernst ons paspoort vol. 

Na een tocht van een kleine twintig kilometer kwamen we aan in het stadje Kpalimé, waar Rein ineens tot de vaststelling kwam dat ze onderweg een fietstas was kwijtgeraakt met daarin levensnoodzakelijke spullen: een slaapzak, enkele powerbanks, onze elektrische fietspomp en last but not least… de tondeuse. Bon dingen waar je uiteraard zonder kan, maar lastig als eraan gewend bent en ineens niet meer hebt. Mijn allerliefste deerne besloot de dag nadien dan maar met een brommertje de route terug te doen op zoek naar de zak. De kans leek ons minimaal maar als ge het niet probeert, …  

Al snel bleek dat het op het eerste zicht chaotische Afrika een pak beter georganiseerd was dan het lijkt. De brommerbestuurder belde meteen naar de chef de village’s van de dorpen onderweg die meteen volk optrommelden en op zoek gingen, er werd zelfs een annonce klaargemaakt ‘zwarte fietstas verloren’ om af te roepen via een grote piloon met luidsprekers op een heuvel - elk dorp heeft er zo eentje om in noodgevallen tamtamgewijs en razendsnel de hele regio te alarmeren. Uiteindelijk reed Rein helemaal terug tot aan de Togolese grenspost waar de grenswachter zwaaiend met de fietstas klaarstond. Een klein mirakel was geschied. 

De volgende dag trokken we rustig verder langs de Togolese wegen, dronken de zelfgemaakte likeur ‘tsjoel’ in het plaatselijk café van mama Céline - lees: vier houten palen met een zeil over en twee krakkemikkige banken langs de zijkant waar mama Celine met een grote pot tussen haar benen de klanten voorzag van een halve kalebas ‘tsjoek’. Verder sliepen we met de tent op prachtige plekjes, hadden we heel veel lol met de plaatselijke Togolese dorpelingen. Allemaal geboren babbelaars met een stevig gevoel voor humor, aten we in olie gebakken suikerpistolets en kwamen we er eindelijk achter waarom we sinds Guinee geen kat meer op straat zagen. Ja, die beestjes worden hier met huid en haar geroosterd en vervolgens in een  pittig sausje bij de foufou geserveerd. Ondertussen zijn we alweer aangekomen bij de grens van Benin en kijken we er naar uit om binnen 10 kilometer te kunnen zeggen: ik ben in Benin. Ook wel een beetje bang: Benin is het land van de voodoo.

We gaan naar Ghana gaan

​

We gaan naar Ghana gaan gaan’ zei Rein toen we aan de grens met jawel, Ghana, aankwamen. Na Ivoorkust reden we het land van ‘the black star’ binnen. Na 6000 kilometer Frans praten, was het vanaf nu in het Engels te doen. Ghana, ook wel Afrika voor beginners genoemd, staat alweer een stapje verder op de ‘welvaartsladder’,  hier rijdt ongeveer iedereen met de auto ipv met een roestige fiets of de typische apsonic motseklet, de Ghanezen wonen in grote American villa’s met golfplaten daken in plaats van in lemen hutten met stro en dragen jeansbroeken met pepsi-polo’s in plaats van gekleurde Afrikaanse lendendoeken met t-shirts van FC Barcelona. 

Drie dingen vielen ons meteen op: heel Ghana staat vol kerken van allerlei Christelijk slag met bijhorende zelfverklaarde profeten in showbizzkostuum, de straten lopen vol zotten zonder kleren aan en overal rijden er ijsventers op een bakfiets vol crème glace en yoghurt rond. In tegenstelling tot Ivoorkust is er langs de kustweg amper natuur en groen te bespeuren, zelfs geen schamele plantage. Het is een drukke Ghanese versie van de Boomse Steenweg waarop ze bovendien volop aan het werken aijn om er nog een grotere en bredere Boomse steenweg van te maken. Waarschijnlijk is het Ghanese binnenland een pak prachtiger maar we hadden besloten de kortste weg naar hoofdstad Accra te nemen en dat bleek meteen ook de lelijkste. Gelukkig werd al die lelijkheid ruimschoots gecompenseerd door de genereuze gastvrijheid en vriendelijk van de Ghanezen. We werden ontvangen door de geweldige Tabitha, een arts in het ziekenhuis van het stadje Capecoast, die nog in het Tropisch instituut in Antwerpen gewerkt heeft en getrouwd is met Glen uit Rijkevorsel die haar ten huwelijk had gevraagd in café de Klok achter het Centraal station, we sliepen met ons tentje in de tuin van Lena, een sympathieke Ghanese lerares Engels die samen met haar guitige moeder, een stel kippen en wat dwerggeiten in een gloednieuw huis woont, we brachten de nacht door in een bungalow bij de heerlijke Italiaanse reiziger-filosoof Franko m, die beweerde dat hij vier potten met verf  had staan waar je volgens een oud sjamanistisch recept onzichtbaar van wordt en we kwamen in Accra terecht bij Koen, de fantastische ingenieur, die bij gebrek aan goed bier in Ghana rap even zijn eigen brouwerij neerplantte en er ondertussen het razend populaire Tales-bier brouwt. 

We werden opnieuw overal met open armen als koningen ontvangen. Wat een heerlijke eer alweer. 

Ondertussen liepen we ook nog even langs bij het slavenkasteel in Cape Coast waar we tussen een groep zwarte Amerikaanse toeristen ondergedompeld in de onfrisse geschiedenis van de - hier - Engelse slavenhandel.  

En in Accra gingen we langs bij de wereldbefaamde fantasy-doodskisten. Daar bestellen mensen doodskisten die met hun beroep of hobby te maken hebben. Een verpleegster wordt in een spuit begraven, een visser in een vis, een bankbediende in een bundel bankbiljetten en een alcoholieker in een whisky-fles. Wij bestelden alvast twee fietsen die zullen ineen getimmerd worden als het zover is.  Maar dat is hopelijk niet voor meteen. 

Eerst moeten we nog naar de volgende landen: Togo en Benin.

In de ban van Abidjan

​Abidjan, de volgende grote Afrikaanse superstad op onze trip. We volgen de kustweg naar de Ivoriaanse hoofdstad door de eindeloze rubber-, palmolie- en cacaoplantages. 

Een landwerker met machete vraagt of we geen stuk chocolade bijhebben. De man kapt de hele dag cacaobonen maar kan zich geen chocolade veroorloven. Te duur en amper te verkrijgen in Ivoorkust, ironisch genoeg de grootste exporteur van cacao. 

Wat verderop rijden we voorbij een dorpje waar vrolijke muziek weerklinkt. Het is zondag en de mis wordt gevierd op zijn Afrikaans. We besluiten een kijkje te gaan nemen, maar nog voor we het kerkje goed en wel binnen zijn, worden we gebombardeerd tot special guests. Ik krijg meteen door de priester een microfoon onder de neus geduwd en moet ter plekke een preek verzinnen. Met wat gebrabbel over fraternité en hospitalité en af en toe een Dieu Merci, trek ik me uit de slag. Maar dan is het nog niet gedaan. De priester besluit een danklied aan ons op te dragen en binnen de kortste keren staat de hele kerk, inclusief wijzelve te dansen rond het altaar. 

Grondig gezegend springen we terug de fiets op en rijden we verder. Langs de kant van de weg verkopen venters zwart gerookte vis en nog levende schildpadden. ‘Gewoon een vuurtje onder het schild stoken en dan uitlepelen. Très delicieux’ . We bedanken de schildpaddenkerel vriendelijk en besluiten in Agneby te blijven, het laatste dorp voor Abidjan. We mogen onze tent neerzetten op het schoolplein waar alle kinderen uit de buurt toestromen om vol verwondering te komen kijken hoe we pasta koken op ons gasvuurtje. We zijn meteen ‘’Tonton’’ en ‘Tati’ en worden vriendelijk verzocht de rest van de week in het schooltje te blijven met onze tent. 

Een mooi aanbod maar we willen snel naar Abidjan dus we vertrekken de volgende ochtend vroeg naar de hoofdstad. Moeilijk was dat niet want om zeven uur stonden onze nieuwe vriendjes al te kloppen op het tentzeil. 

De laatste twintig kilometer voor je een Afrikaanse megastad binnenrijdt zijn altijd bijzonder slopend. Het verkeer wordt alsmaar drukker en nerveuzer. Honderden taxi’s en bussen stoppen om de haverklap langs de kant van de weg, brommers racen in alle richtingen rakelings langs je neusvleugels, marktkraampjes en duizenden passanten blokkeren de straten en de wegen worden alsmaar groter en breder, tot we ineens op een heuse autostrade belanden. Met péage en al. Daar worden we door een vriendelijke maar kordate agent prompt teruggestuurd en dus moeten we - op politiebevel - weer de razend drukke snelweg op in  tegengestelde richting. Gelukkig vonden we uiteindelijk een  fietspad dat ons via een lange brug over de lagune die dwars door Abidjan loopt tot het centrum van de stad bracht. 

En wat een centrum, Abidjan werd vroeger ‘petit Paris’ genoemd, en dat is meteen duidelijk wanneer je de stad binnenkomt. De auto’s die er rondtoeren zijn poepsjiek, de stadsivorianen dragen hier geen verkleurd shirt van Barca meer boven hun gescheurde short maar nette pakken en hippe sneakers.  Overal verschijnen Franse winkels: Fnac, Auchan, Carrefour, Boulangerie Paul en uiteraard den Decathlon. 

Die laatste winkel doken we meteen binnen want na een half jaar rondfietsen door weer en wind, zijn onze schoenen zo hard beginnen stinken dat de muggen dood uit de lucht vallen  als je ze naast de tent zet. Vervanging is dus broodnodig. 

Er zijn gelukkig ook stomerijen en droogkuizen te vinden in Abidjan zodat we onze donzen slaapzakken eindelijk eens konden laten wassen. Ook dat werd tijd. Toen Rein de slaapzakken uit hun zak haalde (vooral de mijne) en op de toog legde, viel het voltallige winkelpersoneel quasi flauw van de stank. 

De dagen daarop hielden we ons vooral bezig met visa regelen voor de volgende landen op ons pad en gingen we wat rondsnuisteren in de stad waar wel wat bijzondere architectuur te vinden is. De prachtige Sint Paul kathedraal met zijn wonderlijke glasramen vol koloniale taferelen. Tour F , nog in aanbouw, maar nu al is deze reuzensigaar met zijn 421 meter de hoogste toren van Afrika. En uiteraard ‘La piramide’ een brutalistisch volledig vervallen gebouw uit de seventies in de vorm van -wat dacht u - een piramide. 

We moesten wel wat research doen want ‘’s avonds hadden we via vriendin Barbara een afspraak versierd met Issa Diabate, zowat de belangrijkste én sympathiekste architect van heel west-Afrika , die dolgraag alles wilde weten over onze fietsavonturen. Het werd een heerlijke avond in gezelschap van een heerlijke man en behoorlijk wat bier waar we opnieuw weer heel wat nieuwe aspecten leerden over het eindeloos interessante en mysterieuze continent dat Afrika is. 

Uiteindelijk namen we tevreden en voldaan een taxi terug naar onze air bnb om daar onze volle blazen te ledigen . Tegen een muurtje plassen doe je beter niet in Abidjan. Dan heb je een boete van 5000 franc aan je broek. Oftewel omgerekend: 7,5 euro. Astemblieft!

Stofwolken en chimpansees in Ivoorkust

 ( volg ons ook op: https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Yes, aangekomen in Ivoorkust waar de wegen alvast een pak beter zijn dan in Guinee. Niet allemaal uiteraard. Dat de N7 die tussen de grens van Liberia en het Tai-woud loopt niet in beste staat was, wisten we. Maar dat het de grootste uitdaging van onze trip zou worden was een complete verrassing. 300 kilometer oranjerood stof, diepe slijkplassen van afgelopen stortbuien en de ene poepsteile klim van 10 procent na de andere. We ploeterden, stoempten, harkten, knoeften, duwden, trokken, kreufelden met moeite 50 kilometer per dag vooruit . We zagen eruit als oranje uitgeputte orks of volgestofte marsreizigers.  Kinderen liepen huilend weg als we langs puften en de nonnen sloten zich op in hún missiepost als we aanklopten voor overnachting. 

En dat allemaal om uiteindelijk aan te komen in de Tai Forest Lodge waar we de chimpansees wilden gaan bekijken. 

Niet simpel. Het kostte ons na het uitputtende fietsavontuur nog een nachtelijke boottocht van twee uur alvorens we op onze slaapplek aankwamen en om half vijf ‘‘s morgens konden we alweer uit de veren om te voet verder de jungle in te trekken tot onder de bomen waar de apen lagen te slapen. 

Het wakker worden van de beesten is een heel spektakel. Eerst doen ze allemaal hun behoefte waardoor het lijkt alsof het plaatselijk regent, dan beginnen de chimps nootjes en vruchten te knabbelen hoog in  de kruinen en vervolgens dalen ze de stammen af om met veel kabaal en geroep aan de dag te beginnen. De groep chimpansees is gehabitueerd, oftewel gewend aan menselijke aanwezigheid. Je kan ze van dichtbij door de jungle volgen, als het  lukt hen bij te houden tenminste. Behoorlijk Indrukwekkend om al dat apentumult te aanzien en te aanhoren én de moeite om zoveel kilometer door het zand te stuiven.

De volgende dag stoften we verder over de rode kronkelpaden en zetten per ongeluk het plaatselijke gendarmeriecorps op stelten. Op de weg staan verschillende controleposten en toen we de laatste vertelden dat we tot in het stadje Tabou zouden rijden, maar vervolgens de bossen indraaiden om bij een familie rubberboeren onze tent neer te zetten, (Ze boden ons daar een emmer warm water aan om te douchen - nooit gedacht dat je zó blij kon zijn met een emmer warm water) barstte de paniek los bij de gendarmen. We waren niet meer aangekomen bij de volgende controlepost, dus werden we als zorgwekkende verdwijning doorgegeven. Alle agenten moesten tot een kot in de nacht op post blijven en er werd zelfs een zoekactie op touw gezet. Dat vernamen we de volgende ochtend toen de gendarmerie ons behoorlijk slecht geluimd en met kleine oogjes om de paspoorten vroeg. 

In elk geval goed om te weten dat de arm der wet hier een oogje in het zeil houdt wat onze veiligheid betreft. 

Ondertussen naderden we het einde van de eindeloos lange duivelse stofboel die de N7 was. 

Nog nooit zo blij geweest met in de verte de betongrijze aanblik van asfalt. 

Als op boter rolden we verder tot we aankwamen 

op de terreinen van SOGB, een rubberplantage waar we dankzij onze dierbare makker Ludo, twee dagen kunnen bekomen en alweer als koningen verwend worden. Het blijft toch een van de meest opvallende dingen op deze Afrika-trip: waar je ook komt, die warme onbaatzuchtige eindeloze hartelijke gastvrijheid waarmee we overal ontvangen worden. Waar zijn we dat in Europa kwijt geraakt? 

In elk geval, genieten van de rust nu en morgen weer verder, richting Abidjan!

Buiktyfus en bosolifanten

​Diarree, buikloop, spetterkal, schijterij. Duizend tinten bruin, ge denkt: het zal mij wel niet overkomen maar één verkeerde hap van een met vuil water gewassen maniokwortel, of een vuile pinda, of een slecht gekookt stuk vis en het is spijs euh … prijs. 

Al een week lang waren we de bruine waarheid aan het negeren en fietsten verder door het nog steeds onwaarschijnlijk schone decor van Guinee Forestière. Het tropisch regenwoud op zijn adembenemendst, nu met het regenseizoen in duizend weelderige tinten groen. Af en toe een korte sanitaire noodstop in de bossen, maar elke dag namen de krachten verder af ondanks de duizenden verse ananassen vol vitamines langs de weg. 

Ten einde raad hebben we voor de eerste keer op 8000 kilometer een taxi gezocht, de fietsen op het dak gezwierd en ons laten vervoeren naar Seredou. Een geweldige vriend had ons verzekerd dat daar nonnen zaten die de beste paté van heel Afrika maakten, en zo kwamen we terecht in het centre agropastoral bij de zusters Ursulinnen die de mensen uit de buurt instrueren in biologisch landbouwen en zieke Westerlingen op de fiets onderdak, rust en inderdaad geweldige paté geven. 

Ook aanwezig in het dorp: een centre de santé waar we even binnenwipten om onze gezondheidstoestand te laten evalueren. 

Twee welgevormde hulpverpleegsters in witte schort duwden ons een zakje en een half stuk stro in de handen en geboden ons naar de ‘douche’ te gaan om het zakje te vullen met een  staaltje voor het stoelgangonderzoek onder de microscoop. Bon, dat gebeurde allemaal en even later mochten we op de bureau bij de hoofdverpleger komen voor de diagnose. Ongeveer het hele centre de santé kwam de consultatie meevolgen. De welgevormde dames zetten zich op het patiëntenbed, een andere verpleger schoof mee aan de bureau voor extra advies en nog een vijfde hulpverlener kwam voor de gezelligheid gewoon een dutje doen op het bed. Bleek al meteen dat de twee dames, peppie en kokkie zullen we ze noemen, de stalen verwisseld hadden. Welke was van monsieur, welke van madame. Bon, na veel gepalaver was er een diagnose: buiktyfus. 

Geen idee of het klopt maar we kregen een karrenvracht pillen en antibiotica-kuren mee en de wijze raad een paar dagen te rusten.

Gelukkig is hier wel een en ander te beleven. We zitten vlak bij het beschermde woud Ziama, waar ondermeer dwergnijlpaarden, chimpansees en bosolifanten leven. 

Vanmorgen maakten we kennis met Locu, een jonge bosolifant die de dorpen onveilig maakt omdat hij eten wil stelen maar een gehandicapte slurf heeft zodat hij niets kan  oppakken en uit onslurfigheid alles omstoot en vernielt. Vannacht had hij in het buurdorp de rijstoogst en de palmolieproductie van het hele seizoen om zeep geholpen. 

Samen met parkwachter Bruno gingen we de dorpelingen kalmeren en het beestje wat papaya’s geven zodat hij voorlopig niet  meer op strooptocht moet. Hopelijk kan hij snel naar het sanctuary in Liberia waar hij ontsnapt is, zodat de rust in de dorpen hier wederkeert. 

En hopelijk eindelijk doet de antibiotica snel zijn werk zodat we met een frisse kont verder kunnen. De grens van het volgende land is nog maar een paar dagen verder: Côte d’ivoire.

Conackry

​

We hadden onze fietsen laten staan in het stadje Mamou, bij de familie van onze Borgerhoutse vriendin Aminata en dachten een taxi te nemen naar de hoofdstad Conackry. De vakantie van fietsmakker Patje zit erop, zijn vliegtuig wacht en zelf moesten we nog wat visa-toestanden regelen. Eén taxi in Guinee is een avontuur. Onze driver was nog maar tien minuten onderweg en had al een politiebarricade ondersteboven gereden waarop een levensgevaarlijke achtervolging met de gendatmerie volgde. Uiteindelijk volgde,nadat hij was klemgereden, een Afrikaanse discussie van anderhalf uur, waaruit bleek dat hij zijn vervoerstax niet betaald had. Na veel gepalaver konden we dan toch vertrekken en reed de man braafjes naar de hoofdstad.

conackry is best een fijne stad. Veel kleiner en bijgevolg een stuk overzichtelijker dan Dakar, en de immer vriendelijke en gemoedelijke Guinezen zorgen voor de goeie ambiance. Patje ging op kartonjacht om een doos te knutselen om zijn fiets te vervoeren, liet zich nog effe proper scheren in een barbierkraampje op straat. Zijn schort was een vlag van Brabants witbier en nam afscheid na een fijne intense fietstocht door Senegal en Guinee. Merci Patje om ons te vergezellen!

De rest van de dagen gingen we verder op ontdekking in conackry. We gingen rondzwerven op de grootste openluchtvmarché van west-Afrika. De marché Madina, verschillende hectaren met een wirwar van bloedhete overbevolkte modderstraatjes waar je alles kan vinden. Van ventilators met zonnepanelen tot levende parelhoenen. We voeren met een Pirogue naar de paradijselijke eilandjes op een steenworp  van de kust waar we ontvangen werden met de Belgische vlag, er bleek een Belg met een restaurant te zitten en we genoten van een namiddag op een verlaten Bountystrandjje . We gingen eten in het aquarium, het sjiekte restaurant van Conackry waar de Guinese Beaumonde zich  in blinkende paarse jurken komt showen en op een avond 3 gemiddelde maandlonen van hun landgenoten naar binnenschranst, zelfs de president komt er om 5 uur ‘‘s morgens zijn whisky drinken. Toen Rein de Libanese eigenaar wees op de belachelijk hoge prijs die we moesten betalen, kregen we prompt een gratis etentje aangeboden, trok hij een fles van zijn duurste Saint Emilion open, en werden er levenslange banden gesmeed tussen de libanese connectie in Conackry en twee verlopen fietsers uit Borgerhout. Het regelen van ons visum voor Côte d’Ivoire liep als een fluitje van een cent. Zo vriendelijk en wat een verschil met de ambassade van Guinee in Dakar waar we de beambte dertig euro smeergeld moesten betalen en als halve criminelen werden behandeld. 

En toen namen we een taxi terug naar Mamou. Deze keer geen halve zot die politiebarricades omver reed maar een hele zot van amper 18 jaar, duidelijk contact gestoord, die tegen 110 kilometer per uur over de razend drukke slechte wegen terug naar Mamou scheurde waar we gelukkig heelhuids aankwamen. In het vervolg blijven we braaf en veilig op de fiets.

De paar dagen Conackry hebben ons wel veel deugd gedaan en vooral nieuwe frisse moed gegeven om het tweede deel van onze tocht aan te vangen. Dus Congo, Here we come…

Guinee, Het waterkasteel van Afrika

 ( volg pns ook op: https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Le chateau d’eau de l’Afrique. Dat is de nobele bijnaam van Guinee. en dat kunnen we alleen maar bevestigen. Prachtige bergen vol kraakgroene regenwouden en elke nacht worden we getrakteerd op een loeier van een onweersbui alsof de wereld vergaat. Het gevreesde Regenseizoen’ Al valt dat voorlopig nog best mee. De volgende ochtend is die wereld er gelukkig nog altijd, en is  de temperatuur heerlijk afgekoeld , ideaal om de volgende Guinese cols te bedwingen,, loodzwaar met een trekfiets vol bagage van 50 kg, maar met het zoveelste adembenemende panorama als beloning. We zitten ondertussen op 1200 meter hoogte en rijden langs de R5, de hoofdweg en de enige (half)geasfalteerde weg in de regio. Bon, hoofdweg, buiten een sporadische vrachtwagen met platte band aan de kant en een voorbij zwalpende stokoude Peugeot-stationwagen uit de jaren 80 met een berg bagage op het dak en daarop nog 2 of 3 man is er niet al te veel verkeer. Zo hebben we ons ondertussen door schilderachtige bergdorpjes vol gemoedelijke Guinezen geslingerd, op idyllische plekjes tussen de koeien en de vele motten onder indrukwekkende sterrenhemels gekampeerd en leven we nog steeds op een behoorlijk eentonig dieet van sardine uit blik, brood, hardgekookte eieren mango’s en komkommers. En ‘s avonds een heerlijk groentensoepje a la Rein. Ook al letten we goed op het eten, toch heeft het bij elk van ons al deftig gespetterd.Drinkbaar  flessenwater is hier niet altijd voorhanden. De Guinezen drinken uit kleine plastic zakjes met water en daar zijn Westerse darmen niet tegen bestand. Momenteel zijn we in de stad Labé gestrand waar de zuid-Afrilkaanse muzieklegende Myriom Makeba jarenlang gewoond heeft. En dan is het voortmaken naar de hoofdstad Conakry want onze sympathieke fietsvriend Patje vliegt zaterdag terug naar het hete België.. 

Pal naar Zuid-Senegal

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Ondertussen kregen we bezoek van Patje, een vriend uit Borgerhout die een maandje meefiets van Dakar naar Conakry. Met zijn drieën reden we voort naar het Zuiden van Senegal, de befaamde Casamance. Naar verluidt de schoonste regio van het land en dat bevestigen we graag. Om er te geraken moet je dwars door de chaotische superdrukke mierennest van het smalle landje Gambia waar één oude versleten ferry  de mensen massaal naar de overkant van de rivier  brengt, waar de barmannen zo stoned zijn dat ze een rekening van drie pintjes en een cola niet meer voor mekaar krijgen, waar de stranden paradijselijk, de Nederlandse toeristen talrijk zijn en er een gezapig Engels gesproken wordt. Een beetje Jamaica in West-Afrika. Het contrast was groot toen we anderhalve dag later de Senegalese Casamance binnenbolden. Duttende douanes  aan een hutje in het bos bij een zandweg waar misschien 3 man per dag langskomt. Zelfs douanehond ‘Michel’ lag er in een diepe coma te slapen. Via een wirwar aan zandweggeties kwamen  we toevallig terecht op het erf van boer Aliou die ons leerde hoe je cashewnoten moest branden en vervolgens uit de schil kloppen. Heerlijk. De dag nadien spraken we af met een andere Aliou, deze keer een tandeloze kapitein die  de mangroven als zijn broekzak kende en de dag voordien nog een excursie naar ‘ les îles Marihuana’ had gemaakt. Het was eraan te zien.  Niettemin werd het een toverachtige tocht met massa’s witte reigers, krokodillen die van hun stranden slibberden, en dolfijnen die  tuimelend  het bootje escorteerden tot aan het eiland Karaban. Alweer een klein paradijsje. Daar ontmoeten we de 21-jarige Franse fietser en redder Ismail die helemaal van Saint-Etienne in zijn uppie naar Senegal was getoerd en ons de volgende dag tijdens een bloedhete rit over rode zandwegen en door groene junglepaden vergezelde naar Zinguinchor, de hoofdstad van de Casmance. Daar beëindigden we onze trip in de heerlijkheid van Gentenaar Patrick, die ons zijn hele huis hebben en houden ter beschikking stelde om tot rust te komen, inclusief de ongelofelijk hulpvaardige jardinier Lazare. Opnieuw waren we in het paradijs beland. De genereuze gastvrijheid van de mensen onderweg op ons pad raakt ons enorm. Ondertussen is het zachtjes beginnen regenen, L’ hibernage, of het regenseizoen staat voor de deur. 

Dakarwaarts

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Op de honderdste dag van onze queeste reden we Dakar binnen. Hoezee! In plaats van de lange ritten van 150 kilometer waarmee we afgelopen maand door de woestijn vlogen, deden we het nu kalmkes aan. Eerst afscheid nemen van saint Louis met een boottochtje door natuurpark Langue de barbarie waar duizenden pelikanen  broeden, een heerlijk bordje Yassa Poulet in  La Linguere, ons favoriete restaurant en een laatste groet aan de aap op het dak van onze hut in de Zebrabar. Dan slingerden we onder een behoorlijk zonnetje Dakarwaarts, non stop toegeschreeuwd  door kinderen met de kreet ‘toubab, (witte) steevast gevolgd door het woord ‘azaa’ oftewel ‘argent’. Ik kan me niet ontdoen van de gedachte wat het zou geven als onze Vlaamsche koters massaal ‘’hey zwarte’  zouden gillen als ze een Afrikaan op straat zagen voorbijfietsen. Met deze aparte soundtrack kwamen we terecht in het buitenverblijf van arts zonder grenzen Serge en zijn indrukwekkende tuin vol baobabs, aten een brochette van lot in de strandbar van Belg Guilloume en werden we ontvangen door de fantastische Fatima, een Senegalese powerwoman die ons in haar paradijselijke huis verwende met een overvloed aan Senegalese spijzen en ons als een heus kruidenvrouwtje introduceerde in de geheime krachten van de West-Afrikaanse kruiden. Met onze zakken vol baobabpoeder en zaden van planten waar we nog nooit van hoorden, kwamen we terecht in de verschrikkelijk drukke verkeersstroom die ons naar de hoofdstad leidde. Naast de weg mekkeree. duizenden schapen die nietsvermoedend hun lot afwachtten want het is hier bijna  Tabaski, het offerfeest. De schapen staan in kraampjes langs de weg,  zoals er bij ons de kraampjes vol kerstbomen met Kerstmis. Met grote en kleinenzxzmplaren. Voor ieders portemonnee. De grote slachtpartij is pas donderdag maar we mochten toch al een voorproefje beleven toen we ons visum voor Guinee gingen regelen op de ambassade. Terwijl we op het binnenkoertje  op een leren  stoeltje zaten te wachten, merkten we op enkele meters van ons twee koeien achter een haagje op. Plots kwam de slachter erbij, die de koeien in anderhalf uur tijd veranderde in een volledige toog van de beenhouwer. Het duurde  exact even lang als het in orde brengen van onze visa. We brachten nog een bezoek aan Ile goree, het prachtige bloemeneiland waar het zogenaamde slavenhuis staat vanwaaruit zogezegd miljoenen slaven over de rest van de wereld zouden zijn getransporteerd. Alleen, dat slavenhuis is niet echt. Het is een tot toeristische trekpleister omgebouwde villa van een rijke Franse dame. Wat de tragedie van de slavernij uiteraard niet minder verschrikkelijk maakt.Afrika ia like a box of chocolates. You never know what you gonna get en elke avond vallen we in slaap vol verwondering over de de grote en kleine verrassingen die ons pad kruisen. En dat is zijn minst bijzonder boeiend. 

Santé Senegal

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Oef! We zijn in Senegal. Eindelijk uit dat vermaledijde Mauretanië met alleen maar zand, beestenkarkassen en tonnen vuilnis langs en een bevolking even stug als het haar van hun kamelen.  Veel groter kan een contrast  tussen twee landen niet zijn. De grens tussen de hel en de hemel moet er ongeveer uitzien als de grens in Diama. Norse douaniers met duizenden stempels en grauwe kostuums maken ineens  plaats voor breedlachende agenten met knalrode  baretten die ons met een vrolijke ‘bienvenue au Senegal’ zonder poeha en gedoe het land binnenwuiven. De verschrikkelijk zandweg vol putten en kleibrokken wordt ineens een spiegelgladde asfaltweg riching Dakar. Hier gooien de kinderen uit de dorpen niet met stenen als we komen voorbij gefietst, maar roepen ze dolenthousiast ‘bonjour’,. Op elke hoek van de straat staat er een kraam vol vers fruit en groenten. Ineens  zijn er weer vrouwen op straat, mooi, elegant en stralend, niet weggestoken achter een boerka,. Er weerklinkt hier weer muziek langs de weg, de mensen zingen, dansen, lachen ,flirten én er is lekker eten,. Eindelijk terug kleur en levensvreugde. En eindelijk ook terug bomen en water. We kwamen Senegal binnen via een natuurpark waar de apen en de wrattenzwijnen, de Pumba’s, ons s morgens opwachtten aan de tent. Life  is back. 

Om het contrast helemaal op scherp te stellen reden we ineens door naar het heerlijke oud-koloniale stadje saint Louis waar we nog even de laatste avond van het vermaarde jazzfestival meepikten. Daar zaten we dan. Na 2000 kilometer door de ruwe eenzame woestijn, na wekenlang slapen in ons tentje bij zandstormen, tussen de geitenkeutels,, ineens op een stoeltje te midden van de Senegalese beau monde en jazzliefhebbers van over  de hele wereld te genieten van saxofonist Bo Van der Werft met in onze handen een heerlijk glas Rosé. Want ook dat kan je hier eindelijk weer drinken. Santé Senegal!

De hel van Mauretanie

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Aangekomen in Mauretanie, het land waar de Sahara langzaamaan in de Sa-hel verandert en dat hebben we aan den lijve mogen ondervinden. Helse temperaturen tot veertig graden en elke avond bij zonsondergang steekt er een zandstorm op. Net als we onze schaarse groenten aan het versnipperen waren, de pot couscous etensklaar stond en ,de zon als een bloedappelsien achter de horizon was gezakt. Op 10 seconden tijd barstte de hel los alsof er een gigantische zandbak ontplofte. Vrachtwagens stopten abrupt op de weg, mensen renden achter de moskee om te schuilen en wij verschansten ons snel in de tent. In plaats van de totaal verzandde couscous met groenten  werden het de pringels-chips die Rein had meegesmokkeld uit Marokko voor noodsituaties.

Mauretanië is straatarm. Mensen leven hier in de woestijn in kleine dorpjes met kotjes van golfplaten en betonnen barakjes bij 50 graden. Water wordt er geleverd in reusachtige waterzakken, die midden in het dorp worden neergeploft. We zetten onze tent meestal op naast een winkeltje, of een ‘boutique’ zoals ze hier zeggen. Een betonnen kot met binnen een paar schabben met telkens dezelfde producten: blikken sardienen, blikken tonijn, la vache qui rit, uiteraard veel water en een meestal ongelofelijk smerige koelkast met wat vis en geplukte kippen.m, en koele frisdrankjes. Dat verklaart waarom de Fanta hier soms naar kabeljauw smaakt..

Het enige voordeel aan de woestijn is de aanhoudende Noorderwind die ervoor zorgt dat we tot 155 kilometer per dag rijden. Zo waaiden we ondertussen aan in Nouakchot, de hoofdstad van dit bizarre land waar de stokoude Mercedessen uit elkaar vallen terwijl ze over straat racen wat tot de existentiële vraag leidt: when does  a car stop being a car? 

Noakchot is een stad met duizenden kraampjes waar je werkelijk alles kan kopen én bovendien is hier de grootste kamelenmarkt ter wereld.. Overmorgen vertrekken we richting Senegal en fietsen we onze laatste dag door de woestijn. Eindelijk want na bijna 2000 km kunnen we geen zandkorrel meer zien,  

Niks groen tot La Ajoen

(Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Moet er nog zand zijn? Dat is ongeveer alles wat we zagen de afgelopen dagen. En af en toe een petfles urine door een haastige camioneur in de berm geslingerd. De woestijn blijft voorlopig verbazend fris. Een goeie 20 graden en we hadden zelfs een paar kleine regenbuien. Verder vooral leeg. Af en toe een eenzame fietser, zoals de Duitser Anskar die naar Dakhla racet, of de Duitse Nadine die net terugkwam van Rwanda. Het lijkt wel alsof half Duitsland Afrika aan het doorfietsen is, maar verder dus geen hond te zien. Behalve dan die ene die eten kwam schooien toen we achter een grindberg, beschermd tegen de Noordenwind, ons blikje middagmakreel zaten op te eten. Het beest kreeg een stukje brood, mocht de visresten uitlikken en uit dankbaarheid bleef hij de volgende 10 kilometer achter ons aanhuppelen.  In het dorpje Akhfenir moesten we onze queeste noodgewongen twee dagen staken. Het rommelde serieus in de darmen van Rein dus verschansten we ons in een appartementje met zicht op zee en moskee. Akhfenir is een stoffige doorreisplek met vooral veel kruideniers en restaurantjes en verder geen flikker te doen. Een strandwandeling, naar de plaatselijke barbier voor 2 euro, thee in de Sahara gaan drinken met wat plaatselijke Sahrawi’s, terug een strandwandeling, een schotel kamelenvlees opsmikkelen tot we eindelijk weer verder konden. De Sahara is heel eenvoudig om door te reizen. Er is één of maximum twee wegen, en om de 100 kilometer een dorp of een stadje. Een GPS is hier dus niet echt nodig want je kúnt niet verkeerd rijden. Alleen misschien in de verkeerde richting, maar aangezien de Atlantische oceaan aan je rechterkant ligt moet je dan wel een ajuin zijn. En over  ajuinen gesproken, we zijn hier ondertussen net aangekomen in Al Ajoen. De hoofdstad van de Westelijke Sahara en behoorlijk absurd. Na kilometers absolute leegte rijst hier ineens een moderne drukke bruisende stad van 200 000 inwoners op. Een uit de voegen gebarsten Spaanse koloniale woestijnpost vooral bekend om zijn fosfaatontginning en de Franse schrijver Antoine de saint Exupérie die hier gestationeerd lag. Benieuwd welke verrassingen ons hier nog te wachten staan! 

Sahara Time

(Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

​En lap, we zitten erin. De lang verwachte, gevreesde, eindeloze Sahara. De dag voordien fietsten we nog door de bucolische heuvels achter Tiznit, Een vredig landschap vol olijfbomen, palmbomen en herders waar je elk moment een centaur of een sater vanachter een struik zou verwachten, dan een lange afdaling en het was zo ver: de kale dorre woestenij. Er stond al meteen een veelbelovend bord: Noakchot 1709 km, Dakar 2238 km. Zo ver moeten we dus door deze dorre vlakte. Dat is dus even ver als van Antwerpen naar Barcelona. Pfff! Ook direct een andere manier van reizen. Terwijl het noorden van Marokko een gezellige drukke boel is met winkeltjes en kleine kruideniers op elke hoek van de straat is hier Niks. We moeten ons dus goed bevoorraden. Voedsel  water opslaan voor twee dagen als we door een stadje komen. Gelukkig is de temperatuur stevig gezakt en is het niet meer bloedheet. Alleen een stevige woestijnwind die gelukkig meestal uit het noorden briest, dus in de rug. Wat een verschil met het heerlijke stadje Tiznit, waar we twee dagen geleden onze pauze hielden. Eén van de Marokkaanse koninklijke steden en oergezellig. We sliepen in een knus riadje en aten onze tajine bij l’ombre de figuier, een eveneens oergezellig restaurantje diep verborgen in de doolhof van de medina, waar we onder tafel ook een glas wijn en een pint konden scoren. Na twee dagen voelden we ons helemaal thuis in dit kleine levendige, authentieke stadje met amper toeristen en een bruisende drukte tot laat in de avond. De perfecte afsluiter voor onze nieuwe etappe: 2000 km zuidwaarts via de express-weg door de Sahara. Gelukkig is het er niet druk. Alleen wat schaarse vrachtwagens die naar het zuiden tuffen met groenten en gas en een paar gestoorde figuren, zoals bikepacker Yusuf, een Marokkaan uit Fez die zijn land doorfietst met een zelfgemaakte trekkingfiets met gemonteerde curverboxen en een opgebonden tajine om zijn potje te koken. Of Pool Jozef die met zijn dertig jaar oude berlingootje naar Ghana pruttelt en dolenthousiast zijn auto aan de kant zwiert om ons in gebroken Nederlands - hij woonde jarenlang in Leiden - te overstelpen met augurken vers meegebracht uit Polen. En natuurlijk … wijzelf! Slapen deden we vannacht in ons tentje achter een verlaten schapenstal met op de achtergrond af en toe een stevige explosie. Het Marokkaanse leger houdt hier vlakbij samen met de Amerikanen militaire oefeningen in de woestijn. Dat belooft nog spannend te