Dakarwaarts

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Op de honderdste dag van onze queeste reden we Dakar binnen. Hoezee! In plaats van de lange ritten van 150 kilometer waarmee we afgelopen maand door de woestijn vlogen, deden we het nu kalmkes aan. Eerst afscheid nemen van saint Louis met een boottochtje door natuurpark Langue de barbarie waar duizenden pelikanen  broeden, een heerlijk bordje Yassa Poulet in  La Linguere, ons favoriete restaurant en een laatste groet aan de aap op het dak van onze hut in de Zebrabar. Dan slingerden we onder een behoorlijk zonnetje Dakarwaarts, non stop toegeschreeuwd  door kinderen met de kreet ‘toubab, (witte) steevast gevolgd door het woord ‘azaa’ oftewel ‘argent’. Ik kan me niet ontdoen van de gedachte wat het zou geven als onze Vlaamsche koters massaal ‘’hey zwarte’  zouden gillen als ze een Afrikaan op straat zagen voorbijfietsen. Met deze aparte soundtrack kwamen we terecht in het buitenverblijf van arts zonder grenzen Serge en zijn indrukwekkende tuin vol baobabs, aten een brochette van lot in de strandbar van Belg Guilloume en werden we ontvangen door de fantastische Fatima, een Senegalese powerwoman die ons in haar paradijselijke huis verwende met een overvloed aan Senegalese spijzen en ons als een heus kruidenvrouwtje introduceerde in de geheime krachten van de West-Afrikaanse kruiden. Met onze zakken vol baobabpoeder en zaden van planten waar we nog nooit van hoorden, kwamen we terecht in de verschrikkelijk drukke verkeersstroom die ons naar de hoofdstad leidde. Naast de weg mekkeree. duizenden schapen die nietsvermoedend hun lot afwachtten want het is hier bijna  Tabaski, het offerfeest. De schapen staan in kraampjes langs de weg,  zoals er bij ons de kraampjes vol kerstbomen met Kerstmis. Met grote en kleinenzxzmplaren. Voor ieders portemonnee. De grote slachtpartij is pas donderdag maar we mochten toch al een voorproefje beleven toen we ons visum voor Guinee gingen regelen op de ambassade. Terwijl we op het binnenkoertje  op een leren  stoeltje zaten te wachten, merkten we op enkele meters van ons twee koeien achter een haagje op. Plots kwam de slachter erbij, die de koeien in anderhalf uur tijd veranderde in een volledige toog van de beenhouwer. Het duurde  exact even lang als het in orde brengen van onze visa. Afrika ia like a box of chocolates. You never know what you gonna get en elke avond vallen we in slaap vol verwondering over de de grote en kleine verrassingen die ons pad kruisen. En dat is zijn minst bijzonder boeiend.