( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )
Ondertussen kregen we bezoek van Patje, een vriend uit Borgerhout die een maandje meefiets van Dakar naar Conakry. Met zijn drieën reden we voort naar het Zuiden van Senegal, de befaamde Casamance. Naar verluidt de schoonste regio van het land en dat bevestigen we graag. Om er te geraken moet je dwars door de chaotische superdrukke mierennest van het smalle landje Gambia waar één oude versleten ferry de mensen massaal naar de overkant van de rivier brengt, waar de barmannen zo stoned zijn dat ze een rekening van drie pintjes en een cola niet meer voor mekaar krijgen, waar de stranden paradijselijk, de Nederlandse toeristen talrijk zijn en er een gezapig Engels gesproken wordt. Een beetje Jamaica in West-Afrika. Het contrast was groot toen we anderhalve dag later de Senegalese Casamance binnenbolden. Duttende douanes aan een hutje in het bos bij een zandweg waar misschien 3 man per dag langskomt. Zelfs douanehond ‘Michel’ lag er in een diepe coma te slapen. Via een wirwar aan zandweggeties kwamen we toevallig terecht op het erf van boer Aliou die ons leerde hoe je cashewnoten moest branden en vervolgens uit de schil kloppen. Heerlijk. De dag nadien spraken we af met een andere Aliou, deze keer een tandeloze kapitein die de mangroven als zijn broekzak kende en de dag voordien nog een excursie naar ‘ les îles Marihuana’ had gemaakt. Het was eraan te zien. Niettemin werd het een toverachtige tocht met massa’s witte reigers, krokodillen die van hun stranden slibberden, en dolfijnen die tuimelend het bootje escorteerden tot aan het eiland Karaban. Alweer een klein paradijsje. Daar ontmoeten we de 21-jarige Franse fietser en redder Ismail die helemaal van Saint-Etienne in zijn uppie naar Senegal was getoerd en ons de volgende dag tijdens een bloedhete rit over rode zandwegen en door groene junglepaden vergezelde naar Zinguinchor, de hoofdstad van de Casmance. Daar beëindigden we onze trip in de heerlijkheid van Gentenaar Patrick, die ons zijn hele huis hebben en houden ter beschikking stelde om tot rust te komen, inclusief de ongelofelijk hulpvaardige jardinier Lazare. Opnieuw waren we in het paradijs beland. De genereuze gastvrijheid van de mensen onderweg op ons pad raakt ons enorm. Ondertussen is het zachtjes beginnen regenen, L’ hibernage, of het regenseizoen staat voor de deur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten