Guinee, Het waterkasteel van Afrika

 ( volg pns ook op: https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Le chateau d’eau de l’Afrique. Dat is de nobele bijnaam van Guinee. en dat kunnen we alleen maar bevestigen. Prachtige bergen vol kraakgroene regenwouden en elke nacht worden we getrakteerd op een loeier van een onweersbui alsof de wereld vergaat. Het gevreesde Regenseizoen’ Al valt dat voorlopig nog best mee. De volgende ochtend is die wereld er gelukkig nog altijd, en is  de temperatuur heerlijk afgekoeld , ideaal om de volgende Guinese cols te bedwingen,, loodzwaar met een trekfiets vol bagage van 50 kg, maar met het zoveelste adembenemende panorama als beloning. We zitten ondertussen op 1200 meter hoogte en rijden langs de R5, de hoofdweg en de enige (half)geasfalteerde weg in de regio. Bon, hoofdweg, buiten een sporadische vrachtwagen met platte band aan de kant en een voorbij zwalpende stokoude Peugeot-stationwagen uit de jaren 80 met een berg bagage op het dak en daarop nog 2 of 3 man is er niet al te veel verkeer. Zo hebben we ons ondertussen door schilderachtige bergdorpjes vol gemoedelijke Guinezen geslingerd, op idyllische plekjes tussen de koeien en de vele motten onder indrukwekkende sterrenhemels gekampeerd en leven we nog steeds op een behoorlijk eentonig dieet van sardine uit blik, brood, hardgekookte eieren mango’s en komkommers. En ‘s avonds een heerlijk groentensoepje a la Rein. Ook al letten we goed op het eten, toch heeft het bij elk van ons al deftig gespetterd.Drinkbaar  flessenwater is hier niet altijd voorhanden. De Guinezen drinken uit kleine plastic zakjes met water en daar zijn Westerse darmen niet tegen bestand. Momenteel zijn we in de stad Labé gestrand waar de zuid-Afrilkaanse muzieklegende Myriom Makeba jarenlang gewoond heeft. En dan is het voortmaken naar de hoofdstad Conakry want onze sympathieke fietsvriend Patje vliegt zaterdag terug naar het hete België.. 

Pal naar Zuid-Senegal

( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Ondertussen kregen we bezoek van Patje, een vriend uit Borgerhout die een maandje meefiets van Dakar naar Conakry. Met zijn drieën reden we voort naar het Zuiden van Senegal, de befaamde Casamance. Naar verluidt de schoonste regio van het land en dat bevestigen we graag. Om er te geraken moet je dwars door de chaotische superdrukke mierennest van het smalle landje Gambia waar één oude versleten ferry  de mensen massaal naar de overkant van de rivier  brengt, waar de barmannen zo stoned zijn dat ze een rekening van drie pintjes en een cola niet meer voor mekaar krijgen, waar de stranden paradijselijk, de Nederlandse toeristen talrijk zijn en er een gezapig Engels gesproken wordt. Een beetje Jamaica in West-Afrika. Het contrast was groot toen we anderhalve dag later de Senegalese Casamance binnenbolden. Duttende douanes  aan een hutje in het bos bij een zandweg waar misschien 3 man per dag langskomt. Zelfs douanehond ‘Michel’ lag er in een diepe coma te slapen. Via een wirwar aan zandweggeties kwamen  we toevallig terecht op het erf van boer Aliou die ons leerde hoe je cashewnoten moest branden en vervolgens uit de schil kloppen. Heerlijk. De dag nadien spraken we af met een andere Aliou, deze keer een tandeloze kapitein die  de mangroven als zijn broekzak kende en de dag voordien nog een excursie naar ‘ les îles Marihuana’ had gemaakt. Het was eraan te zien.  Niettemin werd het een toverachtige tocht met massa’s witte reigers, krokodillen die van hun stranden slibberden, en dolfijnen die  tuimelend  het bootje escorteerden tot aan het eiland Karaban. Alweer een klein paradijsje. Daar ontmoeten we de 21-jarige Franse fietser en redder Ismail die helemaal van Saint-Etienne in zijn uppie naar Senegal was getoerd en ons de volgende dag tijdens een bloedhete rit over rode zandwegen en door groene junglepaden vergezelde naar Zinguinchor, de hoofdstad van de Casmance. Daar beëindigden we onze trip in de heerlijkheid van Gentenaar Patrick, die ons zijn hele huis hebben en houden ter beschikking stelde om tot rust te komen, inclusief de ongelofelijk hulpvaardige jardinier Lazare. Opnieuw waren we in het paradijs beland. De genereuze gastvrijheid van de mensen onderweg op ons pad raakt ons enorm. Ondertussen is het zachtjes beginnen regenen, L’ hibernage, of het regenseizoen staat voor de deur.