Sahara Time

(Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

​En lap, we zitten erin. De lang verwachte, gevreesde, eindeloze Sahara. De dag voordien fietsten we nog door de bucolische heuvels achter Tiznit, Een vredig landschap vol olijfbomen, palmbomen en herders waar je elk moment een centaur of een sater vanachter een struik zou verwachten, dan een lange afdaling en het was zo ver: de kale dorre woestenij. Er stond al meteen een veelbelovend bord: Noakchot 1709 km, Dakar 2238 km. Zo ver moeten we dus door deze dorre vlakte. Dat is dus even ver als van Antwerpen naar Barcelona. Pfff! Ook direct een andere manier van reizen. Terwijl het noorden van Marokko een gezellige drukke boel is met winkeltjes en kleine kruideniers op elke hoek van de straat is hier Niks. We moeten ons dus goed bevoorraden. Voedsel  water opslaan voor twee dagen als we door een stadje komen. Gelukkig is de temperatuur stevig gezakt en is het niet meer bloedheet. Alleen een stevige woestijnwind die gelukkig meestal uit het noorden briest, dus in de rug. Wat een verschil met het heerlijke stadje Tiznit, waar we twee dagen geleden onze pauze hielden. Eén van de Marokkaanse koninklijke steden en oergezellig. We sliepen in een knus riadje en aten onze tajine bij l’ombre de figuier, een eveneens oergezellig restaurantje diep verborgen in de doolhof van de medina, waar we onder tafel ook een glas wijn en een pint konden scoren. Na twee dagen voelden we ons helemaal thuis in dit kleine levendige, authentieke stadje met amper toeristen en een bruisende drukte tot laat in de avond. De perfecte afsluiter voor onze nieuwe etappe: 2000 km zuidwaarts via de express-weg door de Sahara. Gelukkig is het er niet druk. Alleen wat schaarse vrachtwagens die naar het zuiden tuffen met groenten en gas en een paar gestoorde figuren, zoals bikepacker Yusuf, een Marokkaan uit Fez die zijn land doorfietst met een zelfgemaakte trekkingfiets met gemonteerde curverboxen en een opgebonden tajine om zijn potje te koken. Of Pool Jozef die met zijn dertig jaar oude berlingootje naar Ghana pruttelt en dolenthousiast zijn auto aan de kant zwiert om ons in gebroken Nederlands - hij woonde jarenlang in Leiden - te overstelpen met augurken vers meegebracht uit Polen. En natuurlijk … wijzelf! Slapen deden we vannacht in ons tentje achter een verlaten schapenstal met op de achtergrond af en toe een stevige explosie. Het Marokkaanse leger houdt hier vlakbij samen met de Amerikanen militaire oefeningen in de woestijn. Dat belooft nog spannend te 

Ras door de Atlas

 (Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Hupsakee! De Atlas over en ineens al een stuk onderweg in het voorgeborchte van de Sahara. We hadden lang getwijfeld of we de Atlas zouden oversteken of er zo wat zouden ronddobberen via Agadir, maar aangezien de weg door de bergen een van de prachtigste fietsroutes in Marokko wordt genoemd besloten we toch maar 2000 m te klimmen via de Tizi n Test-pas. En het was ook een test. Om te beginnen moesten we onze lóódzwaar beladen trekkingfietsen omhoog krijgen. Dat lukte met veel zweten en zuchten tegen topsnelheden van 5 kilometer per uur. Bovendien zijn ze hier de mooiste fietsroute aan het het heraanleggen tot een comfortabele autobaan,  dus eigenlijk rij je 100 kilometer lang over één grote werf vol graafmachines die een paar meter boven uw hoofd rotsen aan het verbrokkelen zijn. Daar zijn onze fietshelmpjes niet tegen bestand. Bovendien werden we belaagd door restaurant- en caféhouders die zich wanhopig als hongerige wolven op de 5 voorbij fietsende toeristen per dag stortten. Maar wat we in ruil kregen was grandioos. We zetten onze tent langs de weg bij een bergmeer en tussen de besneeuwde Atlastoppen, genoten we van de meest indrukwekkende sterrenhemels en de prachtigste bergzichten. Eén emotioneel moment ook want Bob, de enkele jaren geleden overleden man van Rein, deed niets liever dan fietsreizen hoog in de bergen maken. Maar hij was er bij. Rein heeft altijd een beetje as op zak en we susten ons dat hij meefaldderde als een koolwitje. Toen we na veel geploeter eindelijk bovenkwamen op de befaamde tizi n Test wachtte de beloning. Twee ijskoude cola zero’s en een gigantische afdaling van meer dan 40 kilometer. Regelrecht de bakoven in want onder aan de andere kant van de bergen was het  maar liefst 37 graden warm. De eerste écht bloedhete dag op onze trip.  We bolden tot in Taroudant, een verborgen Marokkaans parelstadje, ook wel little Marrakech genoemd én de ideale voorpost om stillekesaan de Sahara in te trekken.  We hebben de eerste wilde kamelen al gezien, een cactuskwekerij en zaten al vast met de fiets in het mulle zand. We komen dus in de buurt. En oh ja, we zijn vandaag de 4000 km gepasseerd. Nog een goeie 10000 te gaan dus!

Maráksj!

​

( Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Marrakech of Maraaksj zoals ze hier zeggen, de laatste grote stad die we zullen savoureren voor Dakar.Met pijn in het hart en een traan in de ooghoek hadden we in Casablanca afscheid genomen van Salah en Latifa, waar we drie dagen lang deel van de familie mochten zijn. De Marokkaanse hammam waar mannen elkaar met zeep inschuimden op de hete natte vloer, het biercafé waar plaatselijke zuipschuiten zich achter gordijnen een stuk in hunne jellabah kwamen drinken, de theekransjes met de ontelbare tantes en schoonzussen, We zullen het niet snel vergeten. De weg naar Marrakesh was schoon in beide betekenissen van het woord. geen vuilnisbelt hier en een onwaarschijnlijk groen landschap vol bloemen en korenvelden. Totaal niet wat je van Marokko zou verwachten. De streek leek hier meer op de Westhoek. Inclusief klaprozen! Alleen de minaretten in plaats van kerktorens verraadden dat we niet aan de Noordzee waren.  We zetten ons tentje tussen de Velden en stonden met prachtige zonsopgangen op terwijl we begroet werden door de herders die ‘s morgens vroeg hun schapen uitlieten. Want de herdertjes liggen helemaal niet bij nacht in het veld. Die slapen gewoon ‘‘s nachts in hun keuterboerderijtjes. Onderweg werden we weer overladen door lekkers door de automobilisten en vrachtwagenchauffeurs. Tot hiertoe kregen we al bananen, appelsienen, een halve kilo blauwe bessen, leowafels, een pak koeken, brood, pannenkoeken, flesjes Virgin mojito en vele flessen water. Ongelofelijk! Uiteindelijk zagen we de besneeuwde bergtoppen van de Atlas opdoemen en even later Maraaksj in al zijn drukke glorie. Nadat we wat praktische shit geregeld hadden, visa-aanvragen voor Mauretaniē, uitstippelen van de route van de komende weken, opladen van de spullen etc, doken we de Medina in rond het heerlijk drukke Jemaa El Fna Plein, waar het zoals elke dag buzzde van de toeristen, de rokende eetktraampjes en de betoverende sfeer weggeplukt uit duizendeneen nachten. We sloten ons verblijf af bij oud Rits-studente Lotte uit ‘het stad’ , die hier zeven jaar geleden met haar man Rachid de Maarakesjiaanse ViaVia is begonnen. Een geweldig schoon en niet normaal lekker rooftoprestaurant, dat iedereen die deze stad bezoekt verplicht zou moeten bezoeken. Lotte haalde speciaal voor ons een clandestiene fles rosé uit de koelkast en zo vierden we op magistrale wijze onze eerste twee maanden onderweg! Schol.

Arrivé á Casablanca

Ondertussen is ons eerste laaiende enthousiasme over de Marokkaanse doortocht enigszins getemperd. We kozen voor de kustweg in plaats van de idyllische bergen en die route wordt al snel toch wat minder schoon. Tot aan Rabat rijd je eigenlijk door een groot stort. Het huisvuil wordt massaal, al dan niet in zakken, langs de kant de weg gedropt, bergen hoog. Honderden kilometers lang is geen vierkante meter berm onbezoedeld en stinkstok alles naar rottigheid. Ook het chaotische Afrika is hier al volop aan de gang. Een mierenhoperige drukte, kleine krakkemikkige winkeltjes en kraampjes met alles wat je kan bedenken overal. Ezelskarretjes, scharrrelende kippen, paarden, schapen, koeien overal en armoede alom. Gelukkig ook veel aardbeien waar je bevoorrecht 10 diramnper kilo ziek aan kan eten. (1euro) Bovendien zakte de temperatuur ondertussen  tot 16 graden, werden we regelmatig getrakteerd op een miezerbui en kregen we 5 platte banden na mekaar. De fiets van Rein had een barst in de velg die de binnenband altijd fit kneep ontdekten we na de vijfde plakbeurt. Gelukkig was er het wondermiddel in alle omstandigheden: Gafa-tape. En zo bolden we tot in Casablanca, waar we in de smog aankwamen bij het huisje van Salah en Latifa, goeie vrienden van Bart, de broer van Rein. En toen barstte de Legendarische Marokkaanse  gastvrijheid in alle hevigheid los. We kregen de ouderlijke slaapkamer aangeboden en de rest van het gezin, Salah, Latifa, de 4 zonen, een neefje, een buurjongetje sliepen in het salon. De enige die zijn eigen kamer mocht houden was de grootvader van 90 wier enige activiteit bestond uit 5 keer per dag naar de moskee om de hoek sleffen en daar door de microfoon Allah Akbar te zingen. Wat volgde waren twee dagen met een overvloed aan de lekkerste Marokkaanse spijzen: couscous, gebakken kip, stoofpotjes van rund, koekjes, pannenkoeken, chocoladecake en thee de hele dag door. We werden al overal als koningen ontvangen maar in Marokko doen ze daar nog een stevige schep bovenop. Geen woorden voor.Ondertussen haalden we de fiets van Rein terug van bij fietsenmaker Abdel. De beste fietsenmaker van Casablanca, maar moeilijk te vinden. Hij is tegen telefoneren dus je moet hem gaan zoeken in een reuzenstad van 10 miljoen mensen en hopen dat hij thuis is. Maar we hadden geluk. Rein heeft ondertussen een nieuwe velg en morgen zijn we weer schuppens. Volgende halte: Marrakech.

Ps.  Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa

Loco op Marokko

​Het is gebeurd! De oversteek naar Afrika ligt achter de rug en we zijn in Marokko. 

Eerst nog even wat vooraf ging: Rein verjaarde in het Spaanse Motril op 200 meter van villa Astrida waar wijlen koning Boudewijn zijn Kees liet, we bezochten de Spaanse tak van de familie van Geert, en we hadden een gebroken trapas die we door de Poolse fietstovenaar Thomas in Gibraltar lieten repareren. 

Maar nu namen we dus de ferry van Tarifa naar Tanger en wel in onze Marokkaanse voetbalshirts. Eén charmeoffensief dat van de eerste seconde werkte, want  de douanier die ons opwachtte toen we van de boot  stapten, gaf me al direct een dikke knuffel. Marokko is ook een beetje thuiskomen voor ons natuurlijk Tanger, dat  is de Turnhoutse Baan in Borgerhout , maar dan properder, warmer en met een zee. Lang bleven we er echter niet lanterfanten want we hebben nog vele honderden kilometers Marokko te gaan. De komende weken. Wat meteen opvalt is hoe ongelofelijk hartelijk en vriendelijk de mensen hier zijn. In Spanje toeteren de auto’s omdat je in de weg rijdt, in Marokko claxonneert iedereen om u te begroeten. Een taxichauffeur liet ons zelfs stoppen en ging Marokkaanse Leo-wafels en flesjes koel water halen omdat hij ons zo geweldig vond. Dat water kwam overigens geen druppel te laat, want het is hier 29 graden. Dat belooft voor de woestijn. Gelukkig staat er ook een stevig briesje, heel stevig zelfs want we zijn meermaals letterlijk omver geblazen door  de  stevige zeewind die met 5 Beaufort in onze zij beukte. Gelukkig besloot hij daarna in de richten gaan duwen zodat we heerlijk goed vooruit schoten. En uiteraard is er kakelverse tajine met kip elke avond. Betere en lekkerder powerfood bestaat er niet. En dan de adembenemend landschappen! Aan onze linkerkant zien we de verte de bergtoppen van dr Atlas en aan de linkerkant fonkelt deAtlantische oceaan in al zijn blauwheid, terwijl de boeren met ezelskarren hun Teletubbie-groene velden bewerken. We zijn er nog maar pas, maar we weten het nu al zeker: we zijn gek op Marokko! Loco op Maokko. 

Ps. Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa