( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )
Oef! We zijn in Senegal. Eindelijk uit dat vermaledijde Mauretanië met alleen maar zand, beestenkarkassen en tonnen vuilnis langs en een bevolking even stug als het haar van hun kamelen. Veel groter kan een contrast tussen twee landen niet zijn. De grens tussen de hel en de hemel moet er ongeveer uitzien als de grens in Diama. Norse douaniers met duizenden stempels en grauwe kostuums maken ineens plaats voor breedlachende agenten met knalrode baretten die ons met een vrolijke ‘bienvenue au Senegal’ zonder poeha en gedoe het land binnenwuiven. De verschrikkelijk zandweg vol putten en kleibrokken wordt ineens een spiegelgladde asfaltweg riching Dakar. Hier gooien de kinderen uit de dorpen niet met stenen als we komen voorbij gefietst, maar roepen ze dolenthousiast ‘bonjour’,. Op elke hoek van de straat staat er een kraam vol vers fruit en groenten. Ineens zijn er weer vrouwen op straat, mooi, elegant en stralend, niet weggestoken achter een boerka,. Er weerklinkt hier weer muziek langs de weg, de mensen zingen, dansen, lachen ,flirten én er is lekker eten,. Eindelijk terug kleur en levensvreugde. En eindelijk ook terug bomen en water. We kwamen Senegal binnen via een natuurpark waar de apen en de wrattenzwijnen, de Pumba’s, ons s morgens opwachtten aan de tent. Life is back.
Om het contrast helemaal op scherp te stellen reden we ineens door naar het heerlijke oud-koloniale stadje saint Louis waar we nog even de laatste avond van het vermaarde jazzfestival meepikten. Daar zaten we dan. Na 2000 kilometer door de ruwe eenzame woestijn, na wekenlang slapen in ons tentje bij zandstormen, tussen de geitenkeutels,, ineens op een stoeltje te midden van de Senegalese beau monde en jazzliefhebbers van over de hele wereld te genieten van saxofonist Bo Van der Werft met in onze handen een heerlijk glas Rosé. Want ook dat kan je hier eindelijk weer drinken. Santé Senegal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten