(Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )
Moet er nog zand zijn? Dat is ongeveer alles wat we zagen de afgelopen dagen. En af en toe een petfles urine door een haastige camioneur in de berm geslingerd. De woestijn blijft voorlopig verbazend fris. Een goeie 20 graden en we hadden zelfs een paar kleine regenbuien. Verder vooral leeg. Af en toe een eenzame fietser, zoals de Duitser Anskar die naar Dakhla racet, of de Duitse Nadine die net terugkwam van Rwanda. Het lijkt wel alsof half Duitsland Afrika aan het doorfietsen is, maar verder dus geen hond te zien. Behalve dan die ene die eten kwam schooien toen we achter een grindberg, beschermd tegen de Noordenwind, ons blikje middagmakreel zaten op te eten. Het beest kreeg een stukje brood, mocht de visresten uitlikken en uit dankbaarheid bleef hij de volgende 10 kilometer achter ons aanhuppelen. In het dorpje Akhfenir moesten we onze queeste noodgewongen twee dagen staken. Het rommelde serieus in de darmen van Rein dus verschansten we ons in een appartementje met zicht op zee en moskee. Akhfenir is een stoffige doorreisplek met vooral veel kruideniers en restaurantjes en verder geen flikker te doen. Een strandwandeling, naar de plaatselijke barbier voor 2 euro, thee in de Sahara gaan drinken met wat plaatselijke Sahrawi’s, terug een strandwandeling, een schotel kamelenvlees opsmikkelen tot we eindelijk weer verder konden. De Sahara is heel eenvoudig om door te reizen. Er is één of maximum twee wegen, en om de 100 kilometer een dorp of een stadje. Een GPS is hier dus niet echt nodig want je kúnt niet verkeerd rijden. Alleen misschien in de verkeerde richting, maar aangezien de Atlantische oceaan aan je rechterkant ligt moet je dan wel een ajuin zijn. En over ajuinen gesproken, we zijn hier ondertussen net aangekomen in Al Ajoen. De hoofdstad van de Westelijke Sahara en behoorlijk absurd. Na kilometers absolute leegte rijst hier ineens een moderne drukke bruisende stad van 200 000 inwoners op. Een uit de voegen gebarsten Spaanse koloniale woestijnpost vooral bekend om zijn fosfaatontginning en de Franse schrijver Antoine de saint Exupérie die hier gestationeerd lag. Benieuwd welke verrassingen ons hier nog te wachten staan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten