( Volg ons ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )
Aangekomen in Mauretanie, het land waar de Sahara langzaamaan in de Sa-hel verandert en dat hebben we aan den lijve mogen ondervinden. Helse temperaturen tot veertig graden en elke avond bij zonsondergang steekt er een zandstorm op. Net als we onze schaarse groenten aan het versnipperen waren, de pot couscous etensklaar stond en ,de zon als een bloedappelsien achter de horizon was gezakt. Op 10 seconden tijd barstte de hel los alsof er een gigantische zandbak ontplofte. Vrachtwagens stopten abrupt op de weg, mensen renden achter de moskee om te schuilen en wij verschansten ons snel in de tent. In plaats van de totaal verzandde couscous met groenten werden het de pringels-chips die Rein had meegesmokkeld uit Marokko voor noodsituaties.
Mauretanië is straatarm. Mensen leven hier in de woestijn in kleine dorpjes met kotjes van golfplaten en betonnen barakjes bij 50 graden. Water wordt er geleverd in reusachtige waterzakken, die midden in het dorp worden neergeploft. We zetten onze tent meestal op naast een winkeltje, of een ‘boutique’ zoals ze hier zeggen. Een betonnen kot met binnen een paar schabben met telkens dezelfde producten: blikken sardienen, blikken tonijn, la vache qui rit, uiteraard veel water en een meestal ongelofelijk smerige koelkast met wat vis en geplukte kippen.m, en koele frisdrankjes. Dat verklaart waarom de Fanta hier soms naar kabeljauw smaakt..
Het enige voordeel aan de woestijn is de aanhoudende Noorderwind die ervoor zorgt dat we tot 155 kilometer per dag rijden. Zo waaiden we ondertussen aan in Nouakchot, de hoofdstad van dit bizarre land waar de stokoude Mercedessen uit elkaar vallen terwijl ze over straat racen wat tot de existentiële vraag leidt: when does a car stop being a car?
Noakchot is een stad met duizenden kraampjes waar je werkelijk alles kan kopen én bovendien is hier de grootste kamelenmarkt ter wereld.. Overmorgen vertrekken we richting Senegal en fietsen we onze laatste dag door de woestijn. Eindelijk want na bijna 2000 km kunnen we geen zandkorrel meer zien,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten