Groenten uit Almería

​

Niet alleen voor paella en chorizo moet ge in Spanje zijn, ook voor fruit en groenten. De artisjokken, de appeltjes van oranje en de citroenen hadden we al gehad rond de streek van Murcia. Maar al de rest van de groenten en fruitafdeling in de supermarkt komt bijna integraal uit de streek rond Almería. Paprika, tomaat, courgette, komkommer, papaya, werkelijk alles wordt hier gekweekt en wel onder gigantische serres van opgespannen plastic over een oppervlakte van 30 000 hectare. De ‘plastic zee’ is daarmee het enige menselijke bouwwerk naast de Chinese muur dat vanuit de ruimte zichtbaar is. De teelt is goed om een half miljard Europeanen van groenten en fruit te voorzien. Maar het maakt van de streek ook een plastic hel om door te fietsen. Kilometers en kilometers maalden we langs muren van wit plastic en als er even een zeldzaam pittoresk strand of grasveld te zien was, lag dat vol plukken plastic. Want dat is de keerzijde van onze Spaanse groenten. Hectares plastic afval die de natuur en de zee inwaaien. En wij maar braaf elke keer na de middagpicknick op 50 kilometer ons leeg tonijnblikje en plastic colafleske  in een vuilnisbak dumpen. Gelukkig  was er tussen al dat plastic ook nog het wonderschone natuurgebied Cabo de Gata. Een paradijs om door te trekken, behalve dan de bloeddorstige muggen die ons daar tegen valavond met duizenden achtervolgden en doorheen de kleren murw staken. Ondertussen zijn we aangekomen in Motril waar koning Boudewijn in 1993 zijn Kees liet. Bwana Kitoko zoals ze hem in Congo noemden. Straks gaan we zijn villa bewonderen. Vandaag is het rustdag om dan in laatste rechte lijn richting Marokko te zoefen. Vamos!

Ps Volg onze reis ‘Van de Mombassa naar Kinshasa‘ ook via https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa

Feest in Valencia

Onerweg  naar Valencia, langs de Spaanse kust, doorkruisten we het ene vakantiespookdorp na het andere. , Bevreemdend, al die lege buildings en vakantieresorts zonder teken van leven. Waarschijnlijk moet de toeristische meute nog afzakken oftewel zit iedere Valenciaanse ziel momenteel in de hoofdstad Valencia. Het zijn hier namelijk de falles-feesten en dan worden de Valencianen letterlijk knettergek. Los Falles is een heel eigenaardige combinatie van de Sinxenfoor, een volksdansfestival, Carnaval en een burgeroorlog. Elke dag rond 14 uur en om middernacht en ongeveer alle momenten daartussen wordt er een arsenaal aan vuurwerk afgestoken waar vele schurkenstaten jaloers op zouden zijn. De rookwolken en lichtflitsen in de verte verraden waar de dorpen liggen. Want niet alleen Valencia knalt erop los, alle dorpen in de provincie knallen mee.  Zo’n hels kabaal dat Morissey pas nog een optreden in Valencia annuleerde omdat hij de hele nacht geen oog had dichtgedaan. Morissey is uiteraard een notoir ‘lastig ventje’ maar we kunnen u vertellen: Borgerhout met oudjaar is er niks tegen. En dan zijn er nog de Falles zelf. Dat zijn grote kleurrijke satirische beelden vaak tientallen meters hoog die de hele stad sieren en die op het einde van de feesten - want dat gedoe duurt weken - midden in de stad in brand worden gestoken. We hebben al sneeuwstormen, overstromingen en minityphoons overleefd, maar een stad die door de bewoners zelf in brand wordt gestoken dat is weer iets nieuw. Olé!

Ps. Volg onze reis ‘Van de Mombassa naar Kinshasa‘ ook op https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa

Effe rust in Barcelona

We’re not from Barcelona but we are in Barcelona. Twee dagen voordien werden we - nog maar eens - overvallen door een gigantische pijpenstelenvlaag, en besloten we onze plannen om de tent ergens op een heuvelkam met zicht op de Pyreneeën op te bergen. Vanuit een bushokje in de plensende drasj boekten we het goedkoopste hotelkamertje in de buurt. Groot was onze verbazing toen we enkele uren later arriveerden bij een heus kasteel. Meer bepaald het kuuroord van Vichy Catalan, de plaatselijke spa van Catalonië, met eigen spuitwater en al. Op de bedden lagen badjassen en pantoffels dus het duurde niet lang of we zaten te baden en te hammamen in authentiek Catalaans bronwater. De ideale voorbereiding om de dag nadien regelrecht richting Barcelona te knallen. De Spaanse fietsroutes zijn wat moeilijker dan de Franse. De fietswegen zijn meestal van zand en mits de regenval van de afgelopen maanden omgetoverd tot modderbaden met geregeld - we zijn het al gewend - een overstroomde riviertje erbovenop. Dé alternatieven zijn dan weer drukke wegen van het genre Turnhoutse Baan of Boomse Steenweg. Gelukkig was er ook de middellandse zee die we in haar prachtige blauwigheid langs de dijk konden volgen. En zo kregen we dan uiteindelijk de skyline van Barcelona te zien. Bíjna even schoon als die van Antwerpen maar uiteraard net niet. In de stad van Gaudi, die trouwens onder een Barceloneese tram om het leven kwam - en als je op de avondspits met de fiets door de stad moet schrik je daar niet echt van - houden we even twee dagen rust. Onze ondergemodderde fietsen  laten wassen in de carwash, in een plaatselijke pitabar FC Barcelona zien gelijkspelen tegen Newcastle, wat citytrippen, tapa’s met cava tasten en het volgende stuk van de reis voorbereiden. Benidorm, herewe come, maar eerst nog een dagje relaxen in Barcelona.

Aantal dagen: 24

Aantal kilometers : 1700 km

Viva Espana

Olé! De Pyreneeën overgeklauterd alsof het niets was. Toegegeven, de oversteek langs Le Perthus is ook niet echt lóódzwaar en een vroeg lentezonnetje en een rukje wind in de rug hielpen ook, maar toch. We zijn er met onze loodzware fietsen gezwind overgeraakt. De weg naar Spanje daarentegen was bezaaid met heel wat obstakels. Omgewaaide bomen, meters hoge middellandse-zeegolven en dagen lang klaterende regen van ‘s morgens tot ‘s avonds. De beroemde wereldfietser Guido Adons zegt dat een hele dag regen nooit voorkomt. Rond Perpignan denken de weergoden daar toch anders over. Althans deze winter, want de afgelopen twee jaar viel er geen druppel, wist de man van de pizzeria waar we gingen schuilen te vertellen, terwijl hij een Pizza Reine voor Reins verkleumde neus schoof. Maar nu dus in het voorlopig zonnige Spanje! En in de stad van Salvator Dali nog wel; Figueres Laat de jamon, de paella en de brandende giraffen maar komen. Hasta la vista.

Klinken in de Camargue

‘woensdag 4 maart is onze Geert geboren in Kimpese’ zei het geboortekaartje 56 jaar geleden. Woensdag 4 maart 2026 zijn we onderweg naar Kimpese en aangekomen met stralende zon in Cape d’Agde. Wereldberoemd om zijn naaktstrand, maar om een verjaardag naakt te vieren  is het net te koud en zitten er teveel vroege muggen. We trokken twee dagen lang met de fiets door de Camargue waar de plassen en wateren, zoals het hier hoort,  roos kleurden van de flamingo’s, en de blonde paarden graasden langs de kanalen. En de verjaardag sloten we af met enen glas champagne. Santé!

Aantal dagen ; 19:

Afstand: 1370 km

Avé Avignon

​

Voilà! Aangekomen in de schone pausenstad Avignon. Hier houden we onze wekelijkse rustdag na alweer een week stevig doorploeteren. De eerste dagen werden we opnieuw op de proef gesteld door een loeiharde wind op kop maar gelukkig veranderde dat hoe verder we van Lyon wegtrokken. De Provence was ons welgezind. De zuidenwind draaide de laatste dagen tot een aangename Noorderbries in ons gat, een soort minimistralletje dat meteen ook de lucht blauw blies en de zon vrijelijk haar gang liet gaan. Zo werd zelfs  het doorwaden van de ondergelopen wegeltjes langs de Rhône best een fijn avontuur. Wat oefenen voor het tegenseizoen kan nooit kwaad. 

Avignon in de winter is een bijzondere belevenis. Geen toerist te zien, alle nougat- en Provençaalse zeepwinkeltjes potdicht en in de middeleeuwse straatjes hangt een serene rust. ‘T stad voor ons dus! En dat vierden we met een absint en een goed glas Côte du Rhône. Eindelijk eens lekker proeven van de wijngaarden waar we nu al de hele week langsfietsten. Santé. En nu richting Spanje. 

Afstand: 1216 km

Dagen: 16