Ras door de Atlas

 (Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa )

Hupsakee! De Atlas over en ineens al een stuk onderweg in het voorgeborchte van de Sahara. We hadden lang getwijfeld of we de Atlas zouden oversteken of er zo wat zouden ronddobberen via Agadir, maar aangezien de weg door de bergen een van de prachtigste fietsroutes in Marokko wordt genoemd besloten we toch maar 2000 m te klimmen via de Tizi n Test-pas. En het was ook een test. Om te beginnen moesten we onze lóódzwaar beladen trekkingfietsen omhoog krijgen. Dat lukte met veel zweten en zuchten tegen topsnelheden van 5 kilometer per uur. Bovendien zijn ze hier de mooiste fietsroute aan het het heraanleggen tot een comfortabele autobaan,  dus eigenlijk rij je 100 kilometer lang over één grote werf vol graafmachines die een paar meter boven uw hoofd rotsen aan het verbrokkelen zijn. Daar zijn onze fietshelmpjes niet tegen bestand. Bovendien werden we belaagd door restaurant- en caféhouders die zich wanhopig als hongerige wolven op de 5 voorbij fietsende toeristen per dag stortten. Maar wat we in ruil kregen was grandioos. We zetten onze tent langs de weg bij een bergmeer en tussen de besneeuwde Atlastoppen, genoten we van de meest indrukwekkende sterrenhemels en de prachtigste bergzichten. Eén emotioneel moment ook want Bob, de enkele jaren geleden overleden man van Rein, deed niets liever dan fietsreizen hoog in de bergen maken. Maar hij was er bij. Rein heeft altijd een beetje as op zak en we susten ons dat hij meefaldderde als een koolwitje. Toen we na veel geploeter eindelijk bovenkwamen op de befaamde tizi n Test wachtte de beloning. Twee ijskoude cola zero’s en een gigantische afdaling van meer dan 40 kilometer. Regelrecht de bakoven in want onder aan de andere kant van de bergen was het  maar liefst 37 graden warm. De eerste écht bloedhete dag op onze trip.  We bolden tot in Taroudant, een verborgen Marokkaans parelstadje, ook wel little Marrakech genoemd én de ideale voorpost om stillekesaan de Sahara in te trekken.  We hebben de eerste wilde kamelen al gezien, een cactuskwekerij en zaten al vast met de fiets in het mulle zand. We komen dus in de buurt. En oh ja, we zijn vandaag de 4000 km gepasseerd. Nog een goeie 10000 te gaan dus!