Ondertussen is ons eerste laaiende enthousiasme over de Marokkaanse doortocht enigszins getemperd. We kozen voor de kustweg in plaats van de idyllische bergen en die route wordt al snel toch wat minder schoon. Tot aan Rabat rijd je eigenlijk door een groot stort. Het huisvuil wordt massaal, al dan niet in zakken, langs de kant de weg gedropt, bergen hoog. Honderden kilometers lang is geen vierkante meter berm onbezoedeld en stinkstok alles naar rottigheid. Ook het chaotische Afrika is hier al volop aan de gang. Een mierenhoperige drukte, kleine krakkemikkige winkeltjes en kraampjes met alles wat je kan bedenken overal. Ezelskarretjes, scharrrelende kippen, paarden, schapen, koeien overal en armoede alom. Gelukkig ook veel aardbeien waar je bevoorrecht 10 diramnper kilo ziek aan kan eten. (1euro) Bovendien zakte de temperatuur ondertussen tot 16 graden, werden we regelmatig getrakteerd op een miezerbui en kregen we 5 platte banden na mekaar. De fiets van Rein had een barst in de velg die de binnenband altijd fit kneep ontdekten we na de vijfde plakbeurt. Gelukkig was er het wondermiddel in alle omstandigheden: Gafa-tape. En zo bolden we tot in Casablanca, waar we in de smog aankwamen bij het huisje van Salah en Latifa, goeie vrienden van Bart, de broer van Rein. En toen barstte de Legendarische Marokkaanse gastvrijheid in alle hevigheid los. We kregen de ouderlijke slaapkamer aangeboden en de rest van het gezin, Salah, Latifa, de 4 zonen, een neefje, een buurjongetje sliepen in het salon. De enige die zijn eigen kamer mocht houden was de grootvader van 90 wier enige activiteit bestond uit 5 keer per dag naar de moskee om de hoek sleffen en daar door de microfoon Allah Akbar te zingen. Wat volgde waren twee dagen met een overvloed aan de lekkerste Marokkaanse spijzen: couscous, gebakken kip, stoofpotjes van rund, koekjes, pannenkoeken, chocoladecake en thee de hele dag door. We werden al overal als koningen ontvangen maar in Marokko doen ze daar nog een stevige schep bovenop. Geen woorden voor.Ondertussen haalden we de fiets van Rein terug van bij fietsenmaker Abdel. De beste fietsenmaker van Casablanca, maar moeilijk te vinden. Hij is tegen telefoneren dus je moet hem gaan zoeken in een reuzenstad van 10 miljoen mensen en hopen dat hij thuis is. Maar we hadden geluk. Rein heeft ondertussen een nieuwe velg en morgen zijn we weer schuppens. Volgende halte: Marrakech.
Ps. Volg ons ook https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten