Niet alleen voor paella en chorizo moet ge in Spanje zijn, ook voor fruit en groenten. De artisjokken, de appeltjes van oranje en de citroenen hadden we al gehad rond de streek van Murcia. Maar al de rest van de groenten en fruitafdeling in de supermarkt komt bijna integraal uit de streek rond Almería. Paprika, tomaat, courgette, komkommer, papaya, werkelijk alles wordt hier gekweekt en wel onder gigantische serres van opgespannen plastic over een oppervlakte van 30 000 hectare. De ‘plastic zee’ is daarmee het enige menselijke bouwwerk naast de Chinese muur dat vanuit de ruimte zichtbaar is. De teelt is goed om een half miljard Europeanen van groenten en fruit te voorzien. Maar het maakt van de streek ook een plastic hel om door te fietsen. Kilometers en kilometers maalden we langs muren van wit plastic en als er even een zeldzaam pittoresk strand of grasveld te zien was, lag dat vol plukken plastic. Want dat is de keerzijde van onze Spaanse groenten. Hectares plastic afval die de natuur en de zee inwaaien. En wij maar braaf elke keer na de middagpicknick op 50 kilometer ons leeg tonijnblikje en plastic colafleske in een vuilnisbak dumpen. Gelukkig was er tussen al dat plastic ook nog het wonderschone natuurgebied Cabo de Gata. Een paradijs om door te trekken, behalve dan de bloeddorstige muggen die ons daar tegen valavond met duizenden achtervolgden en doorheen de kleren murw staken. Ondertussen zijn we aangekomen in Motril waar koning Boudewijn in 1993 zijn Kees liet. Bwana Kitoko zoals ze hem in Congo noemden. Straks gaan we zijn villa bewonderen. Vandaag is het rustdag om dan in laatste rechte lijn richting Marokko te zoefen. Vamos!
Ps Volg onze reis ‘Van de Mombassa naar Kinshasa‘ ook via https://www.polarsteps.com/GeertBeullens1/21327663-van-de-mombassa-naar-kinshasa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten