Dijon en de zon

Na dagen van miezeren en miserie in het Noorden van Frankrijk is ze eindelijk daar. De zon! Met een sausje van zonneschijn ziet de wereld er ineens veel schoner uit. We fietsten door de Bourgogne-wijngaarden rond Beaune en Dijon die volop werden klaargestoomd voor de lente. Met ploegende paarden en al! Wat een verschil met de barre dagen in het Noordoosten dat bijna uitgestorven lijkt. 3 inwoners per vierkante kilometer, uitgestrekte bossen en weilanden waar de dassen, de vossen, de edelherten en ‘de sangliers’ heersen. Asterix en Obelix zouden er zomaar uit de bossen kunnen klauteren. Maar na Dijon, waar we overigens geen mosterd haalden, veranderde de wereld. Zon dus! We rolden voor de eerste keer zonder bevroren tenen tot aan de Saône waar we gezwind en blijgezind de voie bleue, het fietspad naast de rivier wilde opdraaien richting Lyon. Alleen, dat fietspad was veranderd in de voie invisible, twee meter verzonken onder het wateroppervlak van de stroom die ongeveer vijf keer breder was dan normaal. Zon of niet, zowat half Frankrijk staat onder water. Een alternatief kronkelpad bracht ons uiteindelijk bij onze eerste prachtige zonsondergang tot aan de voordeur van gastvrouw Célia die ons opnieuw als prinsen ontving met een typisch Franse gratin en een heerlijk glas witte wijn. De Franse gastvrijheid is in elk geval onvergetelijk. Alsook de heerlijke kazen. Always The sun!