Dijon en de zon

Na dagen van miezeren en miserie in het Noorden van Frankrijk is ze eindelijk daar. De zon! Met een sausje van zonneschijn ziet de wereld er ineens veel schoner uit. We fietsten door de Bourgogne-wijngaarden rond Beaune en Dijon die volop werden klaargestoomd voor de lente. Met ploegende paarden en al! Wat een verschil met de barre dagen in het Noordoosten dat bijna uitgestorven lijkt. 3 inwoners per vierkante kilometer, uitgestrekte bossen en weilanden waar de dassen, de vossen, de edelherten en ‘de sangliers’ heersen. Asterix en Obelix zouden er zomaar uit de bossen kunnen klauteren. Maar na Dijon, waar we overigens geen mosterd haalden, veranderde de wereld. Zon dus! We rolden voor de eerste keer zonder bevroren tenen tot aan de Saône waar we gezwind en blijgezind de voie bleue, het fietspad naast de rivier wilde opdraaien richting Lyon. Alleen, dat fietspad was veranderd in de voie invisible, twee meter verzonken onder het wateroppervlak van de stroom die ongeveer vijf keer breder was dan normaal. Zon of niet, zowat half Frankrijk staat onder water. Een alternatief kronkelpad bracht ons uiteindelijk bij onze eerste prachtige zonsondergang tot aan de voordeur van gastvrouw Célia die ons opnieuw als prinsen ontving met een typisch Franse gratin en een heerlijk glas witte wijn. De Franse gastvrijheid is in elk geval onvergetelijk. Alsook de heerlijke kazen. Always The sun!

Champagne in Champagne

​

Champagne in Chalons en Champagne. We vieren onze vijfde dag op gepaste wijze, en ook de 255 die volgen. Tot hier toe mochten we ongeveer alle plagen van de Ardennen ervaren. Een sneeuwstorm, overstromingen en een meedogenloze wind van 5 Beaufort op de kop. Zowat de ergste omstandigheden om te fietsen. Alsof de weergoden ons in recordtempo willen klaarstomen voor wat er ons nog allemaal te wachten staat op het Afrikaanse continent. Behalve de sneeuw dan. We volgden vanaf Dinant de meanderende Maas tot een stuk in de Franse Ardennen. Wat een schoonheid. Zelfs de bomen met hun kale winterkruinen kleuren de oevers in alle tinten bruin. Het water in de weiden rondom maakt van de rivier een oceaan waar ons fietspad als een opliggende ader doorheen slingert en weerspiegelt de machtige wolken die niet kunnen kiezen tussen de zon en de donder. ‘S Avonds werden we keer op keer ontvangen door mensen die zoveel warmte en gastvrijheid toonden dat we het nu wel zeker weten: de mensheid kan wel degelijk deugen. Ward en Marijke maakten vers stoofvlees met frieten, Freddy en Griet ontvingen ons ondergesneeuwd en verwarmden ons met een knapperend haardvuur en frikandon, Jeroen en Nikki haalden hun beste thee en wijn boven en boden ons Oosterse kip op zijn Frans aan en Antoine en Bénédict schonken zelfgemaakte notenwijn en bakten verse broden voor de picknick. Zoveel onvoorwaardelijke warmte. Het doet ons uitkijken naar de rest van de reis. We gaan nog lang niet naar huis. Schol!

Door sneeuwland naar Dinant

​

Met de fiets naar Congo? Dan kan je alle weergoden verwachten. Zandstormen, tropische regenbuien, schroeiende zon en stevige sneeuw. Dag twee was al direct een beproeving met loeiharde wind op kop over de heuvels tussen Hoegaarden en Namen en vervolgens naar Dinant door een sneeuwstormen langs een witte Maas. Gelukkig was er aan het einde van de tunnel frikandellenkoek met champignonsaus en een knetterend haardvuurtje bij Freddy en zijn uiterst sympathieke eega. 

The road to Sint Agatha Rode

Na een geweldig afscheidsfeest in café  Mombasa en een emotionele knalstart is de kop eraf. Onder een vriezerig winterzonnetje reden we onze eerste etappe naar Kinshasa langs het kanaal Mechelen-Leuven samen met een bende stoere fietsvrienden. Bij zonsondergang strandden we in het exotische Sint Agatha Rode waar de ubersympathieke Ward en Marijke ons verwenden met een typisch Afrikaans gerecht: stoofvlees met frieten. Onze trip kon niet heerlijker beginnen. Dank voor de warmte en de vriendschap allemaal. En wat een manier om elkaar en Valentijn te vieren.